Artificial intelligence

هوش مصنوعی

هوش مصنوعی توسط فلاسفه و ریاضی‌دانانی نظیر جرج بول که اقدام به ارائه قوانین و نظریه‌ هایی در مورد منطق نمودند، مطرح شد. با اختراع رایانه‌ های الکترونیکی در سال ۱۹۴۳، هوش مصنوعی، دانشمندان آن زمان را به چالشی بزرگ فراخواند. در این شرایط، چنین به ‌نظر می‌رسید که این فناوری قادر به شبیه ‌سازی رفتارهای هوشمندانه خواهد بود.
با وجود مخالفت گروهی از متفکرین، با هوش مصنوعی که با تردید به کارآمدی آن می ‌نگریستند تنها پس از چهار دهه، شاهد تولد ماشین‌ های شطرنج باز و دیگر سامانه‌ های هوشمند در صنایع گوناگون بودیم.

پژوهش در زمینه هوش مصنوعی

حوزه پژوهش در زمینه هوش مصنوعی در یک کارگاه آموزشی در کالج  دارتموت در سال ۱۹۵۶ آغاز شد. شرکت کنندگان آلن نیول (دانشگاه کارنگی ملون)، هربرت سیمون (دانشگاه کارنگی ملون)، جان مک‌ کارتی (موسسه فناوری ماساچوست)، ماروین منسکی (موسسه فناوری ماساچوست) و آرتور ساموئل (آی بی ام) تبدیل به بنیان‌ گذاران و رهبران پژوهش در زمینه هوش مصنوعی شدند. آن ها به همراه دانشجویان خود برنامه‌ هایی نوشتند که مطبوعات آن را «شگفت‌آور» توصیف می‌کردند، رایانه ‌ها استراتژی‌های برد بازی چکرز را فرا می‌گرفتند، سوالاتی در جبر حل می‌کردند، قضیه‌های منطقی اثبات می‌کردند و اکنون انگلیسی صحبت می‌کنند. در اواسط دهه ۱۹۶۰ میلادی وزارت دفاع آمریکا سرمایه‌گذاری‌های سنگینی در حوزه پژوهش در زمینه هوش مصنوعی انجام می‌داد، در آن دهه آزمایشگاه‌های فراوانی در سراسر جهان تاسیس شد. بنیانگذاران هوش مصنوعی در مورد آینده خوش بین بودند: هربرت سیمون پیش‌بینی کرد «ماشین ها طی بیست سال آینده قادر به انجام هر کاری که یک انسان می‌تواند انجام دهد، خواهند بود». ماروین مینسکی، نوشت: «در طی یک نسل … مسئله هوش مصنوعی اساسا حل خواهد شد.»

نام گذاری هوش مصنوعی

نام هوش مصنوعی در سال ۱۹۶۵ میلادی به عنوان یک دانش جدید ابداع گردید. البته فعالیت در این زمینه از سال ۱۹۶۰ میلادی شروع شد. بیشتر کارهای پژوهشی اولیه در هوش مصنوعی بر روی انجام ماشینی، بازی‌ها و نیز اثبات قضایا ریاضی با کمک رایانه ‌ها بود. در آغاز چنین به نظر می‌ آمد که رایانه‌ ها قادر خواهند بود چنین فعالیت‌هایی را تنها با بهره گرفتن از تعداد بسیار زیادی کشف و جستجو، برای مسیر های حل مسئله و سپس انتخاب بهترین روش برای حل آن‌ها به انجام رسانند.